Podenco ibicenco… gonić króliczka

Autor Tamara Truch

Podenco pochodzi z czasów starożytnych. Przyjmuje się, że do basenu Morza Śródziemnego staroegipskie charty przybyły z Fenicjanami.

W Hiszpanii wyróżnia się jeszcze inne rodzaje Podenco takie jak orito, maneto, valenciano. Ich typy są nieujednolicone. Nie są też one uznawane przez FCI. W samych liniach Podenco ibicenco są dość spore różnice typu, przykładowo Podenco ibicenco z kontynentu różnią się od Podenco ibicenco z wysp.

Pochodzenie rasy

Rasa Podenco pochodzi z czasów starożytnych. Przyjmuje się, że do basenu Morza Śródziemnego staroegipskie charty przybyły z Fenicjanami – zachowały swój pierwotny typ przede wszystkim na izolowanych wyspach – Podenco wiąże się z archipelagami Balearów i Pitiuzów. Uważa się, że jej korzenie sięgają 3400-3600 roku przed naszą erą. Na licznych egipskich hieroglifach można zobaczyć psy łudząco podobne do Podenco. Niektórzy uważają, że głowa boga Anubisa jest wzorowana właśnie na głowie Podenco ibicenco. Wielu historyków kynologii uznaje, że Podenco jest przodkiem współczesnych chartów – jednak nie jest to prawda. Zdecydowanie reprezentują one inną gałąź filogenetyczną. Można zakładać wspólnego przodka, ale dalej drogi rozwoju ras się rozchodzą. Kolejną ciekawostką związaną z rasą są teorie, że Podenco nie pochodzi od wilka, a od szakala abisyńskiego albo kojota, gdyż bardziej je przypomina zachowaniem i wyglądem niż wilka, czy inne rasy psów.

Nazwa rasy ibicenco wskazuje na pochodzenie z wyspy Ibiza na Balearach. Można spotkać także inne nazwy: mallorca podenco, podenco mallorquin, xarnelo, levrel de mallorqua, a także „el cunnilér” – oznaczająca łowcę królików – właśnie dzięki tej doskonałej umiejętności myśliwskiej rasa zawdzięcza fakt, że zachowała się na Balearach, gdyż słynęły one z obfitości królików.

Wygląd

Podenco na przestrzeni wieków niewiele się zmieniły. A ich wyglądu nie da się pomylić z inną rasą. Podenco ibicenco nie ma genów odpowiedzialnych za wytwarzanie czarnego koloru sierści i skóry, dlatego zawsze występuje w kolorze białym, rudym lub w kombinacjach tych dwóch kolorów, a jego nos, obwódki oczu i wargi mają „mięsny” kolor. Niedopuszczalne jest, aby ten pies miał na sierści albo na skórze (nawet wewnątrz pyska) czarną plamę. Niedopuszczalny jest też wątrobiany kolor nosa itd. Jeżeli takie cechy występują to świadczą o krzyżowaniu z inną rasą. U niektórych podenco występują braki w pigmencie np. na nosie – nazywa się to „butterfly nose”. Powinno się unikać rozmnażania takich psów.

W Hiszpanii najczęściej Podenco miesza się z galgo, przez co w niektórych liniach występują psy ze zbyt głęboką klatką piersiową właśnie typowo jak u charta. Podenco powinien mieć głęboką klatkę piersiową, ale nie aż tak jak np. galgo i inne charty. Oczy mają zawsze kolor bursztynowy, ale może on być od jasnego po całkiem ciemny. Wykluczony jest brązowy, czarny, czy inne kolory. Uszy muszą kończyć się na wysokości zewnętrznego kącika oczu, mają kształt rombu (faraony np. mają uszy w kształcie trójkąta). W środku nie są bardzo owłosione, są duże, ale też bez przesady. Za to bardzo ruchliwe, stale nasłuchują. Podenco reprezentuje typ konstytucji suchy, tzw. oddechowy. Cechuje się szybką przemianą materii, dużą pojemnością płuc, słabo rozwiniętą podskórną tkanką tłuszczową i dość cienką skórą. Budowa ciała jest lekka, a zarazem reprezentuje siłę. Cechą charakterystyczną jest widoczny kościec zadu – wielu hodowców oraz sędziów o tym zapomina, mimo, że jest to opisane we wzorcu. Również typowym dla rasy jest spionowanie rękojeści mostka – jest ona wyraźnie wyczuwalna, zwłaszcza, że po bokach widać wyraźne zapadnięcia. Podenco ma bardzo duży kąt ruchomości barków – można to zobaczyć obserwując psy polujące na króliki, podskakują bardzo charakterystycznie, a kończyny przednie układają się w ten sposób, że dzięki barkom wyciągniętym maksymalnie do tyłu łokcie znajdują się ponad linią grzbietu.

FCI uznaje trzy rasy Podenco: Ibicenco, Andaluz oraz Canario. dla niewtajemniczonych wydają się one jedną rasą, ale tak nie jest. wszystkie te trzy rasy mają inne wzorce oraz inne cechy fizyczne i psychiczne.

Ogon jest długi i lekko zakręcony – ale nie jak u prosiaczka. Na końcu ogona rosną dłuższe włosy tworząc kłos. Zrelaksowany pies powinien trzymać ogon luźno i prosto między nogami.

Wyróżnia się trzy typy okrywy włosowej: gładką, szorstką i długą sierść. Często sierść długa jest mylona z szorstką. U „szorściaków” ceniona jest broda, ale nie musi występować. Włos gładki też jest dość twardy i sztywny. U gładkich nie dopuszcza się koloru lwiego i beżowego sierści. U szorstkich beż jest dopuszczalny jeśli osobnik naprawdę się wyróżnia eksterierowo. Wysokość w kłębie: suka około 68 cm, a pies 72 cm. Natomiast nie jest to tak dokładnie mierzone – dopuszczalne są wahania, ważne jest, aby pies cechował się harmonijną budową ciała. Masa ciała powinna wynosić zależnie od wielkości od 20 do 35 kg. W Hiszpanii. w zależności od warunków terenu, myśliwi preferują duże lub mniejsze Podenco ibicenco. Jak na duże psy są stosunkowo długowieczne, dożywają 12-14 lat, a są też doniesienia, że nawet 17. Jest to rasa późno dojrzewająca, zarówno psychicznie, jak i fizycznie – przyjmuje się wiek 3-4 lata.

Uznawane są generalnie za zdrowe. Podobnie jak charty są wrażliwe na znieczulanie barbituranami – może dojść nawet do zejścia śmiertelnego (warto mieć sprawdzonego anastezjologa!). Z chorób dziedzicznych wymienia się choroby oczu (katarakta, dysplazja siatkówki, aksonalna dystrofia, mikroftalmia) – ale w rzeczywistości występują one rzadko. Podobnie jak głuchota. Standardowo wadą dyskwalifikacyjną jest wnętrostwo i braki w uzębieniu. Hodowcy wykonują badanie w kierunku dysplazji, ale nie stwierdzono jej występowania w rasie. Odnotowuje się natomiast alergie różnego tła. Ostatnio też zaczęły się pojawiać częściej psy z luźnymi nadgarstkami. Populacja amerykańska badana jest w związku z zaburzeniami pracy tarczycy.

Użytkowość Podenco jest typowo myśliwska – poluje w grupach na małą, jak i większą zwierzynę, w nocy i w dzień, myśliwi wychodzą z bronią i bez broni. Myśliwy z Podenco nazywany jest Podenquero.

Pies jest doskonale przystosowany do polowania w trudnym, kamienistym podłożu. Przed urazami chronią go mocne i twarde poduszki łap. W przeciwieństwie do chartów podczas polowania głównym zmysłem Podenco jest słuch, potem węch, a na końcu wzrok. Dlatego niektórzy określają je mianem nie sighthound – jak charty, lecz soundhound. Słuch mają fenomenalny i słyszą zwierzynę nawet głęboko pod ziemią i potrafią ją dokładnie zlokalizować. Mają też doskonałą orientację w terenie i pamięć. Wykazują ogromną wrażliwość na szybko poruszające się obiekty. Węch jest także świetnie funkcjonującym zmysłem – węszą zarówno z góry jak i z dołu (górny i dolny wiatr).

Warto obejrzeć filmiki z polowań z udziałem Podenco. Gdy jeden pies znajdzie królika w krzakach zaczyna energicznie machać ogonem i tupać aby królika wypłoszyć, a reszta stada okrąża krzak i czatuje, z której strony królik wybiegnie jeśli w końcu nie wytrzyma napięcia. Reszta psów też energicznie macha ogonami. Gdy królik wybiega zaczyna się pogoń i charakterystyczne podencowe skoki. Podenco ibicenco bez rozbiegu potrafią wyskoczyć w górę na ponad 2 m. Takie skoki podczas pogoni pozwalają psu na rozejrzenie się od góry po okolicy ponad krzakami za zwierzyną. Skok w krzaki pozwala także złapać lub wypłoszyć zwierzynę. Podczas poszukiwania zwierzyny psy nie szczekają – żeby lepiej słyszeć swoje ofiary – głoszenie jest dopiero przy wypłaszaniu i gonitwie. Co ciekawe, Podenco są też doskonałymi aporterami – przynoszą upolowanego królika myśliwemu – często królik jest jeszcze żywy – wiele Podenco ma tzw. soft mouth, nie uszkadzają aportowanej zwierzyny (co jest dodatkowo punktowane na zawodach myśliwskich). Skuteczność polowania jest bardzo wysoka. Psy rozwijają też duże prędkości.

Charakter i szkolenie

Charakter tej rasy w dużej mierze warunkuje wymagania wobec potencjalnego właściciela. Są to psy niezależne i uparte. Niestrudzone w dążeniu do celu i osiągnięciu tego, co sobie umyślą (a są niezmiernie inteligentne – i nieustępliwe w wymuszaniu). Samodzielnie myślące, mistrzowie w rozwiązywaniu problemów logicznych tego typu jak np. ucieczka z posesji (oprócz dużych zdolności skoku z miejsca, świetnie wspinają się po siatce), albo kradzież :). Zabawki inteligentne zajmują je na 5 minut – generalnie jest to rasa potrzebująca stale nowych bodźców. Uwielbiają się wspinać, patrzeć na świat z góry.

AMUN Baltas Vejas - fot. Tamara Truch
Użytkowość Podenco jest typowo myśliwska – poluje w grupach na małą, jak i większą zwierzynę, w nocy i w dzień, myśliwi wychodzą z bronią i bez broni. Myśliwy z Podenco nazywany jest podenquero.

Przy tym są niezmiernie przywiązane do rodziny, przyjaźnie nastawione do ludzi, nieagresywne, wylewne w uczuciach. Nigdy nie wyrastają z psot – rozbrajające urwisy. W zupełności nie nadają się na psy stróżujące, nie mają instynktu obrony terytorium, choć są bardzo czujne. Do obcych powściągliwe i raczej nie interesują ich nieznajome osoby. Najczęściej nie reagują na cmokanie i zaczepki, chyba że już kogoś poznały. Generalnie nie ufają obcym, szczególnie kiedy są daleko od właściciela.

Są to psy bardzo pojętne pojętny i wrażliwe. Przykrości i niesprawiedliwości potrafią na długo zapamiętać i stracić zaufanie. Są też wrażliwe na nastroje właściciela, innych ludzi i innych psów.

Do dzieci można je przyzwyczaić, są przyjazne, ale bardziej nadają się dla tych większych, ponieważ są duże i energiczne, więc mogą małym dzieciom zrobić niechcący krzywdę.

Psa trzeba od małego prawidłowo socjalizować i zapoznawać z innymi psami – wtedy ma podejście neutralne lub zazwyczaj przyjazne. Ta rasa jest bardzo stadna, więc potrzebuje kontaktu z innymi psami i bardzo dobrze się czuje w grupie psów tego samego właściciela. Jeśli chcemy go dołączyć do stada lub wybrać grupę psów na wspólne spacery, to Podenco najlepiej bawi się i dogaduje z innymi Podenco lub z chartami. Zabawy w podgryzanie lub zapasy, takie jak lubią owczarki, czy bullowate mogą powodować ból i dyskomfort. Najlepsza zabawa to gonitwa. Koniecznie trzeba je zapoznawać z psami małych ras – mogą je traktować czasem jak zwierzynę do polowania – gonitwy – nawet jeśli nie zrobią psiakowi krzywdy, mogą wywoływać negatywne reakcje ze strony właścicieli. Właściwa socjalizacja pozwoli psu odnaleźć się w każdej sytuacji, także w przestrzeni miejskiej.

Podstawą zapewnienia dobrostanu Podenco jest odpowiednia dawka ruchu i ciekawe zajęcia. Wybiegany pies w domu nie jest kłopotliwy, prawie go nie widać, dużo śpi (po kilkanaście godzin na dobę). Nie potrzebuje stałej uwagi ze strony właściciela i jego ciągłej obecności, wręcz potrafi być niezadowolony gdy właściciel przeszkadza mu w drzemce i ostentacyjnie wstać i odejść. Ceni sobie święty spokój. Jak prawdziwy Hiszpan musi mieć czas na sjestę. Uwielbia wygrzewać się na słońcu – Hiszpanie nazywają Podenco dzieckiem słońca.

Rasa potrzebuje sporo ruchu. Nie jest to pies dla miłośników szybkich spacerków wokół bloku. Podenco ibicenco jest bardzo związany z naturą. Najlepiej czuje się na łące, na polu czy w lesie, gdzie może węszyć, buszować w krzakach itd. Poza tym bardzo szybko się nudzi, dlatego najlepiej jest ciągle zmieniać trasy i miejsca tak, aby pies nigdy do końca nie wiedział gdzie idziemy i co będziemy robić.

Nie należy zapominać o silnym instynkcie polowania u tej rasy – może być to sporym utrapieniem dla właściciela, zarówno w mieście, jak i na wsi – rozkopany ogródek (poszukiwanie kretów), pogoń za wiewiórkami, ptaszkami, kotami z sąsiedztwa, czy też nielegalna wyprawa do kurnika w sąsiednim gospodarstwie – to koszmar, który może spędzać sen z powiek. Co ciekawe, instynkt myśliwski pojawia się u Podenco powyżej pierwszego roku życia.

Oczywiście psy przyzwyczajają się do swoich kotów domowych i nie czynią im krzywdy – co nie oznacza, że kot sąsiadów jest bezpieczny! Lepiej też zrezygnować z klasycznych zwierząt domowych, jak króliki, szynszyle i inne gryzonie, czy ptaki.

Jeśli mamy posesję konieczna będzie inwestycja w porządne ogrodzenie, minimum 2,5 metra wysokie. Sam ogród psu nie wystarczy, szybko zaobserwujemy u niego objawy nudy. Jeśli mamy gdzie wybiegać naszego psa, to Podenco doskonale odnajdzie się także w mieszkaniu.

Jest to rasa bardzo inteligentna, doskonale się uczy – ale szybko też nudzi i zapomina. Podstawowe komendy, które musimy mieć wyćwiczone to przywołanie i stój. szkolenie tylko z pozytywnym wzmacnianiem – nawet podniesiony głos może psa zniechęcić.

I tu dochodzimy do sprawy kluczowej – rasa potrzebuje sporo ruchu. Nie jest to pies dla miłośników szybkich spacerków wokół bloku. Podenco ibicenco jest bardzo związany z naturą. Najlepiej czuje się na łące, na polu czy w lesie, gdzie może węszyć, buszować w krzakach itd. Poza tym bardzo szybko się nudzi, dlatego najlepiej jest ciągle zmieniać trasy i miejsca tak, aby pies nigdy do końca nie wiedział gdzie idziemy i co będziemy robić. Tak na prawdę każde wyjście na spacer oznacza dla tego psa polowanie. Jest on skupiony, czujny, obserwuje, węszy i nasłuchuje. Wykorzysta każdą szansę pogoni – często zapominając, że ktoś towarzyszy mu na spacerze. Stąd kiedy nie jesteśmy w całkowicie bezpiecznym miejscu koniecznie trzeba psa prowadzić na smyczy! W krajach zachodnich korzysta się ze specjalnych zamkniętych wybiegów dla psów. W naszych realiach albo mamy ogromny teren albo sprawdzone uprzednio miejsca, gdzie pies może swobodnie biegać (daleko od dróg). Długie linki spacerowe niezbyt się sprawdzają przy tej rasie. Koniecznie zaopatrzmy psa w adresatkę, a jeszcze lepiej w gps. Jako iż pies ten świetnie słyszy, ma super orientację w terenie potrafi odbiec na 500 do 1000 m od właściciela i poruszać się w takich odległościach od niego przez cały spacer. Wynika to też z jego niezależności. Dla tej rasy zabawa z właścicielem, rzucanie piłki, freesbee itp zupełnie nie są atrakcyjne. Aby bezpiecznie korzystać ze spacerów luzem niezbędne jest szkolenie psa i egzekwowanie podstawowych komend. Jest to rasa bardzo inteligentna, doskonale się uczy – ale szybko też nudzi i zapomina. Podstawowe komendy, które musimy mieć wyćwiczone to przywołanie i stój. Szkolenie tylko z pozytywnym wzmacnianiem – nawet podniesiony głos może psa zniechęcić. Właściciel musi się cechować ogromną dozą cierpliwości… i mocnymi nerwami. Historycznie rasa ta nigdy ściśle nie współpracowała z człowiekiem, polegała na swoich instynktach i samodzielnym myśleniu. Zatem rolą opiekuna jest zainteresowanie psa swoją osobą i pokazanie mu atrakcyjności interakcji z człowiekiem. Oczywiście pies musi widzieć w tym korzyść – Podenco nic nie robi za darmo :).

Zdecydowanie zatem nie jest to pies dla ludzi wymagających ścisłego posłuszeństwa i oczekujących, że pies będzie w nich wpatrzony jak w obrazek. Podenco nie jest bardzo nastawiony na zadowalanie przewodnika, ale ciężką pracą i wraz z nią tworzeniem więzi między człowiekiem a psem można nawiązać z nim całkiem fajn współpracę. Treningi nie mogą być nudne. Pies bardzo szybko wyczuwa też nastrój lub jeśli coś nie sprawia nam tak na prawdę przyjemności i reaguje na to. Jeśli mamy zły dzień albo nie lubimy danego ćwiczenia pies będzie to wyczuwał i nie będzie chciał współpracować. Podenco uczy się bardzo szybko, ale nie zawsze chce wykonywać polecenia. Czasem po prostu sobie idzie…Należy być bardzo konsekwentnym, spokojnym i asertywnym. Dobrze jest też psa nauczyć pilnowania się na spacerach i zwracania uwagę co jakiś czas gdzie jesteśmy – podkreślmy, że to co jest typowym zachowaniem u innych psów, przy tej rasie będzie zachowaniem wyuczonym. Trzeba umieć też psa wyciszyć – ekscytacja nie sprzyja koncentracji. W miarę możliwości oprócz spacerów smyczowych warto wygospodarować czas na dłuższe spacery luzem (pies niestrudzenie może biegać nawet 2-3 godziny).

Bardzo często z powodu zaniedbań w szkoleniu psy są nieprzywoływalne i całe życie spędzają na smyczy. Można spróbować jeżdżenia z psem na rowerze (nie taka łatwa sprawa, jak się wydaje – konieczny jest rower z dobrym hamulcami oraz pas rowerowy z dobrym amortyzatorem do przypięcia psa), jest to świetny towarzysz dog-trekkingu i wycieczek w góry.

Podenco można nauczyć wielu sztuczek, są też psy, które trenują obedience, agillity, czy rally-o – ale zdecydowanie to, w czym się najlepiej sprawdzą, to coursing, wyścigi torowe i konkursy tropienia.

Pielęgnacja i żywienie

Pielęgnacja jest prosta. Psy nie mają typowego psiego zapachu, mało się ślinią, nie ma potrzeby częstych kąpieli. Są bardzo czyste, myją się jak koty. Obficie linieją. Konieczna jest regularna korekcja pazurów – cążki odpowiednio mocne, bo pazury są bardzo twarde – linię cięcia łatwo wyznaczyć, gdyż pazury są białe.

Ze względu na nieomal brak podściółki tłuszczowej pod skórą na chłodny czas trzeba psa zaopatrzyć w specjalną kurtkę. Żywienie jest dość kosztowne, psy wymagają dużej dawki energii, mają szybki metabolizm, zatem dawki karm gotowych to zazwyczaj 2-3x tyle ile zaleca producent dla danej masy ciała. Oczywiście karma musi być zbilansowana, dobrej jakości. Podenco ma dość wrażliwy przewód pokarmowy, zdarzają się skłonności do alergii. Przy tym psy są dość wybredne, a przy swojej wrodzonej upartości potrafią długotrwale odmawiać jedzenia, jeśli im ono nie odpowiada.

Ponieważ nie jest to rasa popularnie hodowana ceny szczeniąt są dość wysokie, a na wymarzonego psa trzeba czasem czekać nawet dwa lata.

 

Podenco z Ibizy
Wzorzec FCI nr 89 /04.02. 2000/, wersja angielska

KRAJ POCHODZENIA: Hiszpania (Baleary).

UŻYTKOWOŚĆ: Podenco z Ibizy używany jest głównie do polowania – bez broni – na króliki, zarówno w dzień, jak i w nocy. Ze względu na swój szczególnie dobry zmysł powonienia, którego wraz ze zmysłem słuchu używa częściej, niż wzroku, z łatwością wyczuwa i chwyta króliki, nawet dobrze ukryte. Zwinny i bystry, szybko chwyta swą ofiarę, zwłaszcza, gdy poluje razem z innymi psami. Podczas gdy jeden pies wskazuje zwierzynę, otaczają go pozostałe [psy], które zachowują pewną odległość i oczekują. Szczekają jedynie wtedy, gdy widzą lub słyszą zwierzynę oraz gdy już ją otoczą. Zarówno wskazując, jak i chwytając zwierzynę, psy szybko machają ogonami, lecz z łatwością porzucają swą wyczekującą postawę. Podenco z Ibizy używany jest także do polowania na zające i grubą zwierzynę; jest dobrym szperaczem i aporterem. Z nielicznymi wyjątkami, do tworzenia sfor używane są wyłącznie suki, lub – co najwyżej – [suki i] jeden pies, ponieważ psy nie potrafią współpracować ze sobą podczas polowania i są kłótliwe. W przypadku tej rasy może się zdarzyć, że jeżeli sfora upoluje kilka tysięcy królików – niektóre psy z tejże sfory nie będą chciały dłużej polować, dopóki nie udadzą się na spoczynek. Hiszpańskie wyrażenie „enconillarse” (udać się na spoczynek) odnosi się do tej właściwości.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 5 Szpice i psy ras pierwotnych. Sekcja 7 Pierwotne psy myśliwskie. Bez prób pracy.

AMUN Baltas Vejas - fot. Tamara Truch
Psy te są typowymi psami pierwotnymi. ich wizerunki odnaleziono w grobowcach faraonów oraz obiektach muzealnych, zatem istnienie rasy można obecnie datować na rok 3400 p.n.e.

ZARYS HISTORII RASY: rasa ta pochodzi z Balearów – Majorki, Ibizy, Minorki i Formentery, gdzie znana jest pod swą oryginalną nazwą: „ca eivissec”. Popularna jest także w Katalonii, w okolicach Walencji, w Rousillon i Prowansji, gdzie znana jest pod następującymi nazwami: mallorquí, xarnelo, mayorquais, charnegue, charnegui oraz pies z Balearów. Psy te prawdopodobnie zostały sprowadzone na wyspy przez Fenicjan, Kartagińczyków; możliwe, że również przez Rzymian. Pies ten jest typowym psem pierwotnym oraz silnym przedstawicielem jednej z najstarszych, istniejących współcześnie ras. Wizerunki tych psów odnaleziono w grobowcach faraonów oraz obiektach muzealnych, zatem istnienie rasy można obecnie datować na rok 3400 p.n.e.

ISTOTNE PROPORCJE: odległość od wierzchołka kufy do oczu odpowiada odległości od oczu do potylicy.

GŁOWA: widziana w całości, długa, delikatna głowa ma postać stożka, ściętego przy nasadzie; zupełnie sucha i dosyć mała w stosunku do tułowia. Czaszka: długa i płaska (dolichocefaliczna). Wystający guz potyliczny. Czoło delikatne i płaskie. Stop: Bardzo słabo zaznaczony. Nos: skóra nosa cielistego koloru. Nozdrza rozwarte. Grzbiet nosa nieco łukowaty. Kufa: grzbiet nosa i nos wystają ponad szczękę. Delikatna, długa i – zgodnie z kolorem szaty – cielistego koloru. Wargi: cienkie, ściśle przylegające, cielistego koloru. Uzębienie: idealnie dopasowane, w zgryzie nożycowym; białe i regularne. Oczy: skośne, małe, jasnobursztynowego koloru, przypominającego karmelowy. Kolor bursztynowy może być mniej lub bardziej intensywny, zgodnie z kolorem szaty. Choć nie wydaje się szczególnie szlachetny, wyraz ukazuje inteligencję, ale również płochliwość i brak zaufania. Uszy: zawsze sztywne, bardzo ruchome. Ustawione do przodu, bądź na boki w płaszczyźnie poziomej lub do tyłu. Wyprostowane, gdy pies jest ożywiony. Środek nasady ucha znajduje się na poziomie oczu. Ucho ma kształt wydłużonego rombu, ściętego w 1/3 długiej przekątnej. Uszy delikatne, pozbawione włosa wewnątrz małżowiny usznej; średniej, nie przesadnej wielkości.

SZYJA: bardzo sucha, zarówno w górnym, jak i dolnym odcinku. Jej długość stanowi ¼ długości tułowia; [szyja] nieco łukowata i umięśniona. Skóra napięta, gładka, bez łałoku. Zwykle szata jest dłuższa i bardziej gęsta w miejscu połączenia z tułowiem, zwłaszcza u odmiany krótkowłosej.

TUŁÓW: rozpatrywany w całości, tułów jest symetryczny, nieco wypukły, o umiarkowanych, równych proporcjach, zwarty; nieco dłuższy, niż wyższy, choć nie jest to wyraźna różnica. Kłąb: dobrze zaznaczony, wysoki, suchy i długi. Grzbiet: długi, prosty i giętki. Mocne, choć płaskie mięśnie. Lędźwie: łukowate, średniej szerokości, mocne i stabilne. Zad: mocno opadający, z widzialną strukturą kostną. [Zad] o bardzo mocnych, twardych mięśniach. Klatka piersiowa: głęboka, wąska i długa, choć nie sięgająca łokci. Przedpiersie wyraźne i mocno wystające. Płaskie żebra. Brzuch: podciągnięty, choć nie przesadnie.

Podenco z Ibizy używany jest także do polowania na zające i grubą zwierzynę; jest dobrym szperaczem i aporterem.

OGON: nisko osadzony. W okolicy koniuszka ogona powinny znajdować się dłuższe i grubsze, nieco odstające włosy (jak kłosy zboża). [Ogon] długi. Gdy ogon przeciągnięty jest między łapami, powinien sięgać kręgosłupa. Nieco grubszy u nasady, zwęża się stopniowo w kierunku koniuszka. W spoczynku – naturalnie zwisa; w ruchu – noszony sierpowato, mniej lub bardziej zagięty. Preferowany nie noszony prosto, ani zbyt zwinięty nad grzbietem.

KOŃCZYNY PRZEDNIE: pionowe, symetryczne. Widziane z przodu, ustawione są bardzo blisko siebie. Ogólnie rzecz biorąc [jest to] mocny pies o długich kończynach, sprawiający wrażenie szczupłego, szybkiego, a zarazem silnego zwierzęcia. Łopatki: ukośne, mocne i swobodnie poruszające się. Ramię: bardzo długie, proste, mocne i bardzo przylegające. Łokieć: szeroki, ustawiony dosyć daleko od tułowia, równoległy względem płaszczyzny pośrodkowej ciała, lecz nigdy odstający. Przedramię: rozszerzające się ku nadgarstkowi. Śródręcze: silne, mocne, szerokie i dosyć proste.

KOŃCZYNY TYLNE: pionowe, o długich, mocnych, płaskich mięśniach. Staw skokowy: dobrze kątowany, szeroki, nisko ustawiony, pionowy, ani skierowany do środka, ani na zewnątrz. Łapy: niemal zajęcze. długie i zwarte. Obfity włos w przestrzeni między palcami. Pazury bardzo mocne, zwykle białe, a sporadycznie – zgodne z kolorem szaty. Bardzo twarde opuszki.

CHÓD/RUCH: preferowany chód to kłus z zawieszeniem. Galop bardzo szybki i daje wrażenie wielkiej zwinności.

SKÓRA: napięta, ściśle przylegająca do ciała; pigment czerwonawy, ale w miejscach, w których inny jest kolor szaty – może być różny.

SZATA: krótki, szorstki lub długi włos. Krótki nie powinien być jedwabisty, lecz mocny i błyszczący. Szorstki powinien być twardy i bardzo gęsty, nieco krótszy na głowie i uszach, nieco dłuższy z tyłu ud i na spodzie ogona. Bardzo ceniona jest broda. Długi jest bardziej miękki i powinien mieć przynajmniej 5 cm długości. Głowa gęsto owłosiona.

MAŚĆ: preferowana biało-ruda, bądź jednolicie biała lub ruda. Dopuszczalna jest płowa, pod warunkiem, że pies tej maści jest nadzwyczaj dobrym okazem. U psów krótkowłosych maść ta jest jednak niedopuszczalna.

WYSOKOŚĆ: psy: 66-72 cm. Suki: 60-67 cm. Bez nadmiernego rygoryzmu można tolerować psy wysokości zbliżonej do wymaganej, pod warunkiem, że są one bardzo proporcjonalne i estetyczne.

WADY: wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem ich stopnia i zasięgu.

POWAŻNE WADY: krótka i szeroka głowa, wyraźnie zaznaczony stop, brak przedtrzonowca, wiszące uszy, beczkowate żebra, odstające łokcie, krowia postawa, łapy ustawione odsiebnie, krzyżowanie łap i stawów skokowych w ruchu.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: agresja lub nadmierna bojaźliwość, czaszka w kształcie stopnia (płaszczyzna czaszki zbyt wysoka w stosunku do grzbietu nosa), brązowy pigment lub czarne plamy na skórze nosa, każda postać prognatyzmu, powieki i wargi rudawo-brązowe, dowód na skrzyżowanie z galgo [español] lub innym chartem: załamane uszy, ciemne oczy, szeroki zad, bardzo słabo zaznaczone przedpiersie, szeroko rozstawione przednie łapy, zaokrąglone i szerokie uda, z widocznymi żyłami. Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości, powinien zostać zdyskwalifikowany.

Uwaga: samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra, całkowicie opuszczone do moszny.

 

Podziel się:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *